وتلبيس وتسويل مخاطب ملاحظه كردنى است كه لفظ : ( گوشمال ) و ( چشم نمايى ) استعمال مىنمايد تا كه دلالت كند بر خفت ايذائى كه عثمان به أصحاب رسانيده ، حال آنكه عثمان به أصحاب ايذاهاى شديد رسانيده ، چنانچه عمّار را آنقدر زده كه بي هوش شد وغشى بر أو طارئ گشت ، وهمچنين أبو ذر را به ربذه - كه ابغض مواضع نزد أبو ذر بود - اخراج كرد . . . إلى غير ذلك . ‹ 113 › واين ايذا رسانى عثمان به أصحاب اگر به امر صريح رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بود ودر شرع أو را جايز بلكه به سبب تسكين فتنه عظيم وحفظ نظام خلافت حقّه - كه افساد آن فساد است در أمور دينيه - واجب بود ، عذر خواستن از آن معنا ندارد ، بلكه عذر خواستن در اين صورت اغرا بر حرام است ; واز اينجا است كه چونكه جناب أمير ( عليه السلام ) در مقاتله عايشه واتباع أو بر حق بود أصلا با ايشان عذر ننموده . اما آنچه گفته : پس در صورتي كه امر صريح آن حضرت به هر يك از اين دو بزرگواران در اين باب محقق بود . . . إلى آخر . پس امر حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) به جناب أمير ( عليه السلام ) در باب قتال أصحاب جمل البتة ثابت ومتحقق است ، ليكن امر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) به عثمان در باب ضرب وطرد واهانت وايذاى أبو ذر وعمّار وابن مسعود هرگز ثابت نيست ، وادعاى اين معنا افتراى قبيح است بر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) .